Category: ต่วย’ตูน

หมาเจ้าเมือง ร.ต.พิมล สุวรรณสุภา อันว่าบุญวาสนาของสัตว์โลก ทั้งผองจะเจริญขึ้นหรือเสื่อมลงนั้น ย่อมเป็นไปตามกฎแห่งกรรมของตนเองทั้งสิ้น ก่อกรรมใดที่ไม่ถูก กาลเทศะ, โลภโมโทสัน หรือเหิมเกริมจนลืมตนก็จะเป็นเหตุปัจจัยฉุดรั้งให้ต่ำลง แทนที่จะช่วยดึงให้สูงขึ้น สัจธรรมข้อนี้ผมได้มาจากชีวิตของ “ไอ้เด่น” หมาตัวเก่งของผู้ว่าราชการจังหวัดท่านหนึ่ง ซึ่งนิยมชมชอบให้ผู้ใต้บังคับบัญชาพ่อค้าประชาชน เรียกท่านว่า “เจ้าเมือง” ท่านผู้ว่าราชการจังหวัดท่านนี้เคยประกาศต่อ ที่ประชุมหัวหน้าส่วนราชการประจําจังหวัดว่า ท่านจะเป็นหัวหอกเสนอให้กระทรวงมหาดไทยเปลี่ยนชื่อตําแหน่ง

ของเก่าเราลืม ยกสุดท้าย ฒ. ผู้เฒ่า             สะพานพุทธยอดฟ้า สะพานพระราม 5 โรงไฟฟ้าสองแห่ง เสียหายใช้การไม่ได้หมด ย่านรถไฟโรงงานมักกะสัน ย่านรถไฟบางซื่อ โรงปูนซีเมนต์ แหลก พื้นที่สี่พระยายันบางรักไหม้ราบเป็นจุล

จากน้ํามันถึงปลาทู ยุติพงษ์ ตั้ง เมื่อพูดถึงการค้าระดับประเทศรอบ ๆ มหาสมุทรแปซิฟิกใต้ หรือนัยหนึ่งการตั้งตัวเป็นนายหน้าให้สินค้าผ่านมือไปสู่ประเทศคู่ขา ใครไม่รู้จักสิงคโปร์ก็บ้าแล้ว เมื่อสวัสดีกับเมืองโชนันในอดีตแล้ว ก็น่าจะเลยไปสัมผัสมือกับโก๊ะจกตง ทายาทมือระดับพระกาฬของลีกวนยิวไว้หน่อยก็จะดี อย่างน้อยก็ในฐานะของผู้สืบสายเลือดคนแรกที่ได้รับการถ่ายทอดวิทยายุทธ์ในสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์อย่างครบถ้วนทุกกระบวนท่า คนสิงคโปร์ยกย่องและให้การยอมรับนับถือลีมาก ในฐานะที่เป็นผู้สร้างความเกรียงไกรใหญ่ยิ่งให้เกาะเล็ก ๆ ของสิงคโปร์เป็นยักษ์ใหญ่ในทางการค้าของภาคพื้นตะวันออกเฉียงใต้ หลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง เขากลายเป็นปูชนียบุคคลที่ได้รับการเชิดชูบูชาอย่างสนิทใจ แล้วก็มาถึงคําถามที่ว่าทําไมประเทศสิงคโปร์ซึ่งเป็นเพียงเกาะเล็ก ๆ

รบกับเจ็ก ประสงค์ บานชื่น ทางสื่อมวลชน เช่นวิทยุ โทรทัศน์ (เอ๊ย, ยังไม่มี) และหนังสือพิมพ์ ว่า “เชื่อผู้นําชาติพ้นภัย” “มาลานําไทยสู่มหาอํานาจ” “ใครบุกประเทศไทย เราจะรบจนสุดใจขาดดิ้น” “เราจะสู้ตายจนคนสุดท้าย” เป็นต้น เมฆหมอกแห่งสงครามเหมือนจะครอบงําไปทั่วประเทศไทย ปลายปี พ.ศ. ๒๔๘๔

เด็กบ้านสวนบางลําเจียก หนังหน้าไฟ แก้ว แกมทอง ก่อนอื่นก็เห็นจะต้องกล่าวถึงเรื่องไฟเสียก่อน ไฟที่ผู้เขียนกําลังจะสาธยายต่อไปนี้ ก็คือไฟที่เขาเอามาประชุมท่านผู้หนึ่งผู้ใดที่ท่านไม่ยอมอยู่กะลูกกะหลาน ด่วนตัดช่องน้อยแต่พอตัว ขอลาหลบหน้าไปก่อน เขาก็เอาท่านมาวางบนปะรําพิธีแล้วก็พากันเอาไฟมาประชุมท่าน เอ ไอ้เริ่มแบบนี้มันก็ดูเป็นเย้อ ยืดยาด ไม่ทันอกทันใจยังไงก็ไม่รู้ น่ารําคาญด้วย เอาเป็นว่า ไฟที่เขาเผาศพก็แล้วกันรู้เรื่องดี แต่ก่อนนี้ในการเผาศพนั้น ถ้าเป็นศพท่านผู้มีกะตังค์หน่อย เขาก็จะมีมหรสพให้ดูเป็นการเฉลิมฉลอง

ชุดแขกอมยิ้ม มวยแขก ชัยชนะ โพธิวาระ คุยกับแขกไม่ว่าเรื่องใดก็ตามอาบังแกต้องมีเรื่องมาเกทับคู่สนทนาอยู่เสมอ เช่นคุยถึงเรื่องรถแขกเขาต้องบอกว่ารถที่ผลิตในอินเดียแข็งแกร่งที่สุด รูปร่างที่สวยงาม แถมชื่อยังไพเราะซะด้วยคือยี่ห่อแอมบาสดอร์ ยิ่งมอเตอร์ไซค์ยิ่งชื่อเพราะใหญ่คือยี่ห้อ YEZDEE ถ้าคุยถึงเรื่องพระเจ้าบังแกก็จะคุยจนน้ําลายฟูมปากอีกนะแหละว่าอินเดียเป็นดินแดนของพระเจ้าและมีพระเจ้าอยู่ที่นี่มากที่สุด เรียกว่าคุยเรื่องไหนมาแขกเป็นคุยทับไปได้อย่างสบาย ๆ แต่ถ้าคุยเรื่องหมัดเรื่องมวยกันอาบังแกจะเงียบกริบลงทันตาเห็นทีเดียว ที่เป็นเช่นนี้ก็เนื่องจากชาวอินเดียไม่ชอบเรื่องหมัดเรื่องมวย ความรู้เรื่องหมัด ๆ มวย ๆ ก็เลยไม่มีพอที่จะคุยอวดใครได้

หนังสือหัวเตียง “โอฬาร” เมื่อเดือนก่อนมีนักเขียนชาวฝรั่งเศสคนหนึ่งแวะมาหาผมที่สํานักงาน “สตูดิโอ เท็น” ถนนอรรถการประสิทธิ์ ตอนนั้นสิบโมงเช้าแล้ว ผมกําลังนั่งดูเพื่อนฝูงเขาตัดต่อภาพยนตร์สารคดีท่องเที่ยว ชุด “ชีพจรลงเท้า” อยู่ นักเขียนชาวฝรั่งเศสผู้นั้นยังหนุ่มอยู่ หน้าตาหล่อเหลาเล่นหนังได้สบาย พอเขายื่นนามบัตรให้ผมก็นึกออกว่าเป็นใคร เพราะหลานผมซึ่งกําลังเรียนอยู่ที่ปารีสได้มีจดหมายฝากฝังมาก่อนแล้วว่าถ้าเจ้าหนุ่มคนนี้โต๋เต๋มาถึงบางกอกละก็ ขอให้ผมช่วยรับรองหน่อยเพราะเขามีบุญคุณเคยช่วยเหลืออุปการะหลานผมมากในปารีส นักเขียนฝรั่งเศสคนนี้กําลังเขียนประวัติ ชาลส์ เดอโกลล์ ผู้นําคนสําคัญของฝรั่งเศส

คนเจริญลง? ประเทือง ใบมาก อันความเจริญมันต้องสูงขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าลดลงก็ต้องว่าความเสื่อม คําว่าเจริญลงไม่มีหรอก แต่พูดให้แปลกหูเสียงั้นแหละ เพื่อเรียกร้องความสนใจไงล่ะ เมื่อเกิดความสนใจหรือสดุดใจ ความสงสัยย่อมตามมาว่า เอ มันยังไงนะไอ้เรื่องเจริญลงนะ? ไหนๆ ลองแข็งใจอ่านหน่อยซิ เห็นไหม ตกหลุมพรางแล้ว พออ่านจบอาจมีคําว่า “ถุย” หรือ

ยาหมอเยิ้ม บุญยู้ ภูพาน ป่าที่พวกเราไปตัดทางสายใหม่ผ่านนั้น ล้วนแต่ภูเขาสูงชันติดกันเป็นพืด อุดมสมบูรณ์ด้วยไม้สักต้นกําลังเหมาะ ที่จะผลิตเป็นไม้เถื่อนได้อย่างสบาย ทั้งสักทอง, สักขี้เป็ด เขียวชะอุ่มในหน้าฝนและโกร๋นใบในหน้าแล้ง เซอร์เวย์เป็นชุดแรกที่บุกป่าเข้าไปสํารวจแนวก่อสร้างตามแบบ หน่วยเคลียริ่งตามเข้าไปถางป่าออกก่อนที่แทรกเตอร์จะเข้าไปขุดตอ และทําทางลําลองเพื่อขนอีควิปเมนต์ต่าง ๆ เข้าหน้างานตรงไหนมีลําห้วยก็ประกอบสะพานแบลี่ย์ข้าม หรือร่องน้ําเล็ก ๆ เพียงวางท่อระบายน้ําก็พอ ไม้ที่ว่างาม ๆ

ซวยสองต่อ พัฒนพงศ์ พ่วงลาภหลาย “เอ็งไปที่อําเภออินก็แล้วกัน ถามชาวบ้านเขาไปเรื่อย ๆ ก็เจอเองแหละ พ่อกูใหญ่พอดู ทุกคนแถวนั้นรู้จักพ่อกูทั้งนั้น” ไอ้เพื่อนผมมันเคยบอกกับผมอย่างนั้น ก่อนที่ผมจะเดินทางมาที่อําเภออิน สิงห์บุรี ในปลายปี พ.ศ. ๒๕๑๐ แล้วถามหาบ้านกํานันสุข จนกระทั่งมานั่งจ๋องอยู่ที่ศาลาวัดแห่งนี้ กว่าผมจะมาถึงเมืองสิงห์ได้ก็ร่วมสี่โมงเย็น ก็มารถโบกนี่ครับ โบกมาเรื่อยแล้วก็โบกต่อไปจนกระทั่งถึงอําเภออินจนได้เมื่อเวลาร่วมหกโมงเย็น

ปัญญา ฤกษ์อุไร ชุดทางไปสู่จวน ตะเกียงเจ้าพายุดวงนั้น ปัญญา ฤกษ์อุไร หลังจากที่ปลัดเชิดและข้าพเจ้า กับนายพันเสมียนมหาดไทย ออกไปทําตั๋วรูปพรรณควาย ที่ตําบลตาพระยา ในคราวนั้นแล้วก็เว้นระยะไปประมาณ ๒-๓ อาทิตย์ วันหนึ่งปลัดเชิด เรียกข้าพเจ้าเข้าไปพบในห้องตอนบ่าย ๆ หลังจากไม่มีคนติดต่อราชการอําเภอ ราษฎรพากัน กลับบ้านหมดแล้ว “ปรีชา

ชุดทางไปสู่จวน ชีวิตเสมียนจ้าง-บัญชีผี ปัญญา ฤกษ์อุไร วันนั้นเป็นวันจันทร์ตอนต้น ๆ เดือน ข้าพเจ้าไปอําเภอแต่เช้า เพราะเป็นวันที่นายอําเภอให้ข้าพเจ้าไปเริ่มทํางานเป็นเสมียนจ้างได้ เมื่อข้าพเจ้าไปถึงอําเภอนั้นเป็น เวลาแปดโมงเศษ ๆ ข้าราชการบนอําเภอยังไม่มี คงมีแต่ภารโรงทําหน้าที่ปัดกวาดเปิดประตูหน้าต่างกันอยู่อย่างสบายอารมย์ สมัยนั้นข้าราชการทํางาน ๙ โมงเช้า เลิก ๔ โมงเย็น

ชุดทางไปสู่จวน ชีวิตเมื่อปลายสงครามมหาเอเชียบูรพา ปัญญา ฤกษ์อุไร เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๘๘ อันเป็นปีที่สงครามโลกครั้งที่ ๒ กําลังจะยุติ ข้าพเจ้าติดตามพ่อไปศึกษาอยู่โรงเรียนประจําอําเภอปากพนัง ซึ่งเป็นโรงเรียนรัฐบาลชาย สมัยนั้นการศึกษายังไม่พัฒนาเหมือนสมัยนี้ โรงเรียนชายกับโรงเรียนหญิงแยกกันเด็ดขาด ในชั้นมัธยม ๑ ถึง ๖ จะไม่มีการเรียนร่วมกันแบบสหศึกษา โรงเรียนชายก็เรียกว่าโรงเรียนรัฐบาลชาย

ไอ้ท่อก คมเพชร หนวดเค็ม นักเรียนมอหกรุ่นผมทุกคนมีฉายา บ้างก็น่าชัง บ้างก็น่ารัก บ้างก็น่าทุเรศ ไอ้ที่ฟังน่าเกรงขาม มีทั้ง “ขุนพลวัดโพธิ์” “ทาร์ซานวัดไทร” และ “เจ้าพ่อวัดเพชร” แต่ฉายาที่แปลกกว่าเพื่อน คือ “ไอ้ท่อก-วัดท่าทาง” ไอ้ท่อกไม่ได้อยู่วัดท่าทาง” วัดนี้เป็นที่ตั้งของป่าช้า มันได้รับสมญาอันน่ากลัวเพราะมันเกือบจะกลายเป็นศพ… ไอ้ท่อกมาจากครอบครัวที่ค่อนข้างจะขาดแคลน