Tag: เกร็ดชีวิต

ของเก่าเราลืม ยกสุดท้าย ฒ. ผู้เฒ่า             สะพานพุทธยอดฟ้า สะพานพระราม 5 โรงไฟฟ้าสองแห่ง เสียหายใช้การไม่ได้หมด ย่านรถไฟโรงงานมักกะสัน ย่านรถไฟบางซื่อ โรงปูนซีเมนต์ แหลก พื้นที่สี่พระยายันบางรักไหม้ราบเป็นจุล

จากน้ํามันถึงปลาทู ยุติพงษ์ ตั้ง เมื่อพูดถึงการค้าระดับประเทศรอบ ๆ มหาสมุทรแปซิฟิกใต้ หรือนัยหนึ่งการตั้งตัวเป็นนายหน้าให้สินค้าผ่านมือไปสู่ประเทศคู่ขา ใครไม่รู้จักสิงคโปร์ก็บ้าแล้ว เมื่อสวัสดีกับเมืองโชนันในอดีตแล้ว ก็น่าจะเลยไปสัมผัสมือกับโก๊ะจกตง ทายาทมือระดับพระกาฬของลีกวนยิวไว้หน่อยก็จะดี อย่างน้อยก็ในฐานะของผู้สืบสายเลือดคนแรกที่ได้รับการถ่ายทอดวิทยายุทธ์ในสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์อย่างครบถ้วนทุกกระบวนท่า คนสิงคโปร์ยกย่องและให้การยอมรับนับถือลีมาก ในฐานะที่เป็นผู้สร้างความเกรียงไกรใหญ่ยิ่งให้เกาะเล็ก ๆ ของสิงคโปร์เป็นยักษ์ใหญ่ในทางการค้าของภาคพื้นตะวันออกเฉียงใต้ หลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง เขากลายเป็นปูชนียบุคคลที่ได้รับการเชิดชูบูชาอย่างสนิทใจ แล้วก็มาถึงคําถามที่ว่าทําไมประเทศสิงคโปร์ซึ่งเป็นเพียงเกาะเล็ก ๆ

เด็กบ้านสวนบางลําเจียก หนังหน้าไฟ แก้ว แกมทอง ก่อนอื่นก็เห็นจะต้องกล่าวถึงเรื่องไฟเสียก่อน ไฟที่ผู้เขียนกําลังจะสาธยายต่อไปนี้ ก็คือไฟที่เขาเอามาประชุมท่านผู้หนึ่งผู้ใดที่ท่านไม่ยอมอยู่กะลูกกะหลาน ด่วนตัดช่องน้อยแต่พอตัว ขอลาหลบหน้าไปก่อน เขาก็เอาท่านมาวางบนปะรําพิธีแล้วก็พากันเอาไฟมาประชุมท่าน เอ ไอ้เริ่มแบบนี้มันก็ดูเป็นเย้อ ยืดยาด ไม่ทันอกทันใจยังไงก็ไม่รู้ น่ารําคาญด้วย เอาเป็นว่า ไฟที่เขาเผาศพก็แล้วกันรู้เรื่องดี แต่ก่อนนี้ในการเผาศพนั้น ถ้าเป็นศพท่านผู้มีกะตังค์หน่อย เขาก็จะมีมหรสพให้ดูเป็นการเฉลิมฉลอง

ยาหมอเยิ้ม บุญยู้ ภูพาน ป่าที่พวกเราไปตัดทางสายใหม่ผ่านนั้น ล้วนแต่ภูเขาสูงชันติดกันเป็นพืด อุดมสมบูรณ์ด้วยไม้สักต้นกําลังเหมาะ ที่จะผลิตเป็นไม้เถื่อนได้อย่างสบาย ทั้งสักทอง, สักขี้เป็ด เขียวชะอุ่มในหน้าฝนและโกร๋นใบในหน้าแล้ง เซอร์เวย์เป็นชุดแรกที่บุกป่าเข้าไปสํารวจแนวก่อสร้างตามแบบ หน่วยเคลียริ่งตามเข้าไปถางป่าออกก่อนที่แทรกเตอร์จะเข้าไปขุดตอ และทําทางลําลองเพื่อขนอีควิปเมนต์ต่าง ๆ เข้าหน้างานตรงไหนมีลําห้วยก็ประกอบสะพานแบลี่ย์ข้าม หรือร่องน้ําเล็ก ๆ เพียงวางท่อระบายน้ําก็พอ ไม้ที่ว่างาม ๆ

ชุดทางไปสู่จวน ชีวิตเสมียนจ้าง-บัญชีผี ปัญญา ฤกษ์อุไร วันนั้นเป็นวันจันทร์ตอนต้น ๆ เดือน ข้าพเจ้าไปอําเภอแต่เช้า เพราะเป็นวันที่นายอําเภอให้ข้าพเจ้าไปเริ่มทํางานเป็นเสมียนจ้างได้ เมื่อข้าพเจ้าไปถึงอําเภอนั้นเป็น เวลาแปดโมงเศษ ๆ ข้าราชการบนอําเภอยังไม่มี คงมีแต่ภารโรงทําหน้าที่ปัดกวาดเปิดประตูหน้าต่างกันอยู่อย่างสบายอารมย์ สมัยนั้นข้าราชการทํางาน ๙ โมงเช้า เลิก ๔ โมงเย็น