ผู้หญิงวันนี้ 47 : ฟ้ารุ่ง ชารีรักษ์

“ตั้งแต่เกิดมาจนถึงอายุ 50 กว่าปีนี้ ที่ผมออกจาก บ้านมา ไม่เคยได้อบอุ่นกับพ่อแม่พี่น้องที่พร้อมหน้า 7 ขวบ ผมก็ออกจากบ้านมาอยู่วัด จากวัดมาอยู่กรุงเทพฯก็ไม่มีญาติโยมคนรู้จัก ต้องไปด้วยตัวเอง อด ๆอยาก ๆ บางวันไม่มีอะไร กินต้องกินแต่น้ำ เร่ร่อนพเนจรจนกระทั่งตำรวจจะจับว่าเป็นเด็กจรจัด ไปนอนตามเสาไฟฟ้า อดอยากจริงๆ ถึงขนาดเดินเก็บผักบุ้งจากริมถนนมากิน…

“ผมไม่เคยกินข้าวครบสามมื้อหรอกในชีวิตจนกระทั่ง อายุ 30 กว่า ไม่เคยเลย…มันอยู่มาได้ยังไงผมก็ไม่เข้าใจเพียงแต่ว่ามีความคิดเหมือนบ้า ๆ หรือว่าผมอ่านนิยายมากก็ไม่รู้ คือผมมีความคิดเหมือนตัวละครในนิยายน่ะว่าเมื่อเดินหน้าไปแล้วถ้ามันไม่ดีเราจะไม่ยอมถอยหลังกลับเป็น อันขาด ทั้งๆที่กลับไปบ้านเรานี่พ่อแม่เค้าก็ตั้งตารอคอยและ ก็มีกินมีอยู่ทุกอย่าง แต่เราก็คิดแบบนิยายน่ะว่าเดินหน้าแล้วไม่ถอยหลัง…ถือคติว่าจะไม่ขอกินหญ้าเก่า หญ้าที่ตัวเองเหยียบจะช้ำแล้วจะไม่ไปนั่งเล็มหญ้าในรอยเท้าตัวเอง มันต้องเดินไปหากินข้างหน้าได้ ก็ไปของเราเรื่อย ๆ คือผม เข้าใจโดยตัวของผมเอง จากชีวิตของผมเองที่ว่า ผมได้ส่งมอบชีวิตของผมให้กับชะตากรรมมาตลอด ผมเหลืออยู่สิ่งเดียวที่สามารถจะทำได้ และผมจะต้องยึดครองสิ่งนั้นไว้ คือ“การตัดสินใจ …ชีวิตเป็นของใครไม่รู้ แต่ผมคิดว่าการตัดสินใจอะไรทุกอย่างจะต้องเป็นของผม