Lips Magazine vol.3 no.3
โย-ยศวดี หัสดีวิจิตร
ขยับปาก
เรื่อง เอกชยา / ภาพ S.Guy
ปอกชีวิต เปลือย “โย”
Model
โย-ยศวดี หัสดีวิจิตร
สไตล์
จิรวัฒน์
แต่งหน้า
สุคนธ์ สีมารัตนกุล
ผม
LiLi
สร้างสรรค์คอนเซ็ปต์
อนนต์ พวงทับทิม
“7 ปีเต็มที่โยใช้เวลาพิสูจน์ให้ทุกคนยอมรับว่าตัวเองทำงานเป็นนางแบบอาชีพได้ และทำได้ดี”
ไม่น่าเชื่อว่าประโยคข้างต้นนี้จะหลุดออกจากปากของผู้หญิงที่วันนี้ ใครๆ ก็มองว่าเธอบอร์นทูบีโมเดล
การก้าวมาโลดแล่นในวงการตั้งแต่อายุสิบสองขวบไม่ช่วยให้ “ยศวดี หัสดีวิจิตร” ได้เปรียบใครอื่นดอกรึ?
ทุกครั้งที่โยปรากฏตัวบนเวทีแคตวอล์ก นอกจากความยาวช่วงขา คุณสมบัติสำคัญของนางแบบที่พระเจ้าประทานให้ผู้หญิงเพียงไม่กี่คน ท่วงท่าการเดิน จังหวะการก้าวที่แฝงไว้ด้วยอารมณ์ ยังสะกดทุกสายตานิ่งเหมือนต้องมนต์ เธอทำได้ดีจริงอย่างที่ว่า
…โยประกวดรุ่นเดียวกับพี่หมวย-อังสนา บุรานันท์ พี่เขาสวย สวยมากๆ ผิวก็ดี ทุกคนถามว่าอายุ 12 มาประกวดได้อย่างไร เกณฑ์กำหนดเขาต้องอายุ 15 โยบอกไม่รู้สิ เขาให้ประกวดได้ก็ประกวด ตอนนั้นคือพยายามทำทุกอย่างให้คุณแม่แฮปปี้ จะให้โยยิ้ม พูด เดิน คือเต็มที่หมด ประกาศผลออกมาได้ที่หนึ่ง งงมากค่ะ ส่วนพี่หมวยได้ที่ สอง ไม่น่าเชื่อเลย ทุกวันนี้นั่งคุยกันกับพี่หมวยแล้วยังขำ”
“หลังจากนั้นโยเข้าประกวดมิสรีวิว ได้เป็นรองอันดับหนึ่ง แต่เผอิญคนได้ตำแหน่งไม่สามารถทำหน้าที่ได้ เราเลยต้องขึ้นมาทำหน้าที่แทน และมีงานถ่ายแบบลงนิตยสารอยู่ตลอด
…จำได้ว่าขึ้นเวทีแคตวอล์กครั้งแรกคือเจองานใหญ่เลยค่ะ เป็นงานรวม 5 ดีไซเนอร์ เข้าไปถึงนั่งตะลึง เจอนางแบบรุ่นใหญ่ที่เราเคย เห็นในหนังสือ เห็นในทีวี เช่น พี่หมิว-ลลิตา พี่บุ๋ม-ตรีรัก รวมถึงตัวเป็นๆ (ตัวจริง) อย่างพี่เปิ้ล-สปัน ตอนนั้นโยยังเป็นเด็กผูกคอซองอยู่เลยค่ะ ไปซ้อมเดินกับพี่ๆ ตื่นเต้นมาก ถามว่าวันนั้นตัวเองทำได้ดีไหม เหมือนจะได้ แต่ไม่ดี คนอื่นๆ เดินแบบได้ดีกว่าโยเยอะ
หลังจากนั้นก็ถูกส่งไปฝึกเดินแบบกับพี่เปิ้ล (สปัน เสลาคุณ) ถ้าไม่ได้พี่เปิ้ลก็คงจะไม่มีโยวันนี้ พี่เขาเก่งมาก ต้องยอมรับ ที่โยเดินแบบเป็นก็เพราะพี่เปิ้ล ในคลาสนั้นมีคนไปเรียนหลายคน และสอนหนักมาก เช่น ให้ยืนเขย่งเท้าพิงกำแพง โดยไม่ใส่ส้นสูง
เวลาสอนพี่เปิ้ลดุมาก มีไม้เรียว ใครยืนไม่ดีล้มลงมาคือโดนตีขา บอกไม่ให้เอาลงก็ต้องไม่เอาลง ถามว่าเป็นการเรียนที่หนักไหมหนัก แต่ถ้าไม่มีวันนั้นก็คงไม่มีโยวันนี้ เพราะนั่นเป็นพื้นฐานที่ดีมาก”
“ส่วนเรื่องออกเทป ถูกดองไปเป็นปี ส่วนหนึ่งความผิดอยู่ที่ตัวโยด้วย ปีแรกที่เซ็นสัญญา เขาจะให้โยออกเทปเลย เพราะมีงานที่ทำสำเร็จรูปไว้แล้ว แค่โยสวมฟี่บเข้าไปคือเสร็จ แต่บังเอิญเราไม่ชอบ จึงขอทำใหม่ ผู้ใหญ่โอเค ทำใหม่ก็ทำใหม่ เพราะเขาก็ต้องการงานมีคุณภาพ หาโปรดิวเซอร์คนใหม่ให้ เสียเวลาไป 6 เดือน
โปรดิวเซอร์คนที่สองทำๆๆ จนเทปเกือบเสร็จ อัดไปได้ 4-5 เพลง โยเกิดฉุกคิดขึ้นมาอีก ว่าที่ทำอยู่นี่ไม่ชอบ เขาจับโยไปเป็นร็อก เพลงร็อกน่ะชอบ แต่ขอเป็นร็อกอีกสไตล์หนึ่งได้ไหม ไม่ชอบร็อกสไตล์แกรมมี่ มันไม่โดน อุตส่าห์เอางานอย่างของเซอรีลโครว์, อลานิส มอร์ริสเซตต์ มาให้ฟัง เพราะโยชอบมาก แต่เขาไม่เลือกเลยสักคน ทำไมๆๆๆ ให้เราได้ออกความคิดเห็นบ้างสิ” เธอแสร้งเป็นโมโห
การที่นางแบบอาชีพคนหนึ่งลุกขึ้นมาเปลื้องผ้า แน่นอนว่าย่อม ตกเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ โดยเฉพาะสังคมไทยที่ให้ความสำคัญในเรื่องขนบธรรมเนียมประเพณี และความเป็นลูกผู้หญิงเองก็มีเงื่อนไขอื่นมากกว่ามาก แล้วเธอจะฝ่ากระแสนั้นอย่างไร
โยนิ่งคิด ก่อนพยักหน้าน้อยๆ ว่าเข้าใจถึงเหตุผลดังกล่าวดี “นี่โยพูดจากใจจริงนะคะ เพราะเคยอ่านข่าวเวลาคนอื่นโดนมาตลอด ถามจริงๆ เถอะ ถ้าคุณมานั่งสตรึกกับเรื่องนั้น สังคมจะเป็นอย่างนี้เป็นอย่างนั้น ผู้หญิงจะถูกข่มขืน ศักดิ์ศรีผู้หญิงถูกป่นปี้ โอเค โยรับฟัง แต่ถามว่าถ้าโยอยากจะทำงานอะไรสักชิ้นหนึ่ง แล้วต้องมายด์กับคนทั้ง โลก แคร์กับคนที่ไม่เคยรู้จัก โยจะเกิดมาเป็นมนุษย์ทำไมคะ
…คบกันอยู่นานหลายเดือนมาก ตัวเขาเป็นประเภทผู้ชายกะล่อนและเราเองก็ชอบเล่นกับไฟ เป็นแนวนั้น คนสองคนแรงกับแรงมาเจอกัน เขาต้องการเอาชนะ โยก็ต้องการชนะ
…มีข่าวมาเข้าหูว่าเขามีแฟนอยู่แล้ว เลยไปถามว่าจริงหรือเปล่า เขาก็ว่าเลิกแล้วๆ เรายอมเชื่อ ไม่เป็นไร เลิกแล้วก็เลิกแล้ว แต่ตอนหลังคือเริ่มโกหกเยอะขึ้นๆ และจับได้ตลอด นึกในใจ ทำไมฉันต้องมานั่งทนเสียใจอย่างนี้ด้วย ชีวิตเราก็เหนื่อยและลำบากกับการทำงานมากพอแล้ว ทำไมจะมีแฟนสักคนยังต้องเหนื่อยอีกล่ะ เขาน่าจะเป็นคนที่เราไว้ใจ และรู้สึกสบายใจเมื่อคบด้วยไม่ใช่หรือ เมื่อคิดได้อย่างนี้จึงตัดสินใจเลิก โดยไม่มีการบอกลาอะไรทั้งสิ้น โยหนีไป ทำงานที่ฮ่องกง และจากนั้นก็คือไม่ได้ติดต่อ ต่างคนต่างหายไปจากชีวิต”
คนเลยคิดว่าโยหยิ่งบ้างละ นิสัยไม่ดี บางทียกมือไหว้รุ่นพี่แต่ไกล เขาไม่รับไหว้ ไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วต้องเดินเข้าไปใกล้มากๆ ยกมือไหว้ไกลๆ เขาไม่รับไหว้กัน เหมือนไม่ให้ความเคารพ
ช่วงหนึ่งคนไม่ให้งานเพราะคิดว่าโยเป็นเด็กไม่มีสัมมาคาราวะ ไม่อ่อนน้อมถ่อมตน ตอนนั้นคือรู้สึกเสียใจ แต่จะทำอย่างไรล่ะ พื่อพิสูจน์ว่าเราอยากเป็นนางแบบ อยากจะทำงานตรงนี้จริงๆ
โยมาทำได้ดีตอนเปิดตัวแฟชั่นวีกค่ะ นึกในใจว่างานนี้ฉันจะต้องเปิดตัวให้ได้ ฉันต้องทำให้ได้ดี อย่างแรกเลยคือสไตล์การเดิน โย่ดูแฟชั่นเมืองนอกมาตลอด และศึกษาอะไรเยอะพอสมควร เมื่อก่อน นางแบบไทยจะชอบเดินเท้าสะเอว แต่โยเป็นคนแรกที่ลองเดินแบบกระแทกเท้า กระแทกๆๆ ไม่เน้นความสวยงาม คิดว่างานนี้ถ้าไม่เกิดก็ตาย พี่ณัฐที่งานนั้นทำสไตลิสต์ให้ฟลายนาว เห็นแล้วชอบมาก โทรตามตอนกลางคืนบอกว่าพรุ่งนี้มาเดินให้พี่หน่อย และให้เดินออกมาเป็นคนแรก โยรู้สึกดีใจมาก ดีใจที่เปิดตัวได้ดี ซึ่งหลังจากนั้นก็มีงานเข้ามาตลอดทั้งถ่ายแฟชั่น และเดินแบบ เยอะขึ้นๆ
AQUA
Model
Yossavadee Hassadeevichit (โย ยศวดี หัสดีวิจิตร)
Photoghapher
Nat Prakobsantisuk
Fashion Editor
Sukhon Srimarattanakul
Drown
Model
Jelena Vojinovic at P & N Modeling
Photographer(Model)
Suriya Sub-uan
Photographer(Effect)
Cherdwood Sakolya
Fashion Editor
Sukhon Srimarattanakul
Creative Director
Jirawat Srileunsroi
LE GRAND BLEU
Model
Terry Allan at Mode Model
แต่งหน้า
สุคนธ์ สีมารัตนกุล
ช่างภาพ
วีระพจน์ อัศวาจารย์
ศิริอร ม้ามณี
เรื่อง นุชภางค์ / ภาพ ลัคณา วิรุณานนท์
BEAUTY BEYOND WATER
Model
PalitaKim Wenands, Nina Hastings, Karoon Sosothikul
Makeup
Thatsanapong Sawaddipong, Naruchat Jettanavilai
ลึกลงไปใต้ท้องทะเล แหล่งรวมแร่ธาตุและสารบำรุงที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตเหล่านี้ได้ถูกผันแปรอย่างถูกหลักกรรมวิธี เพื่อใช้เป็นส่วนผสมสำคัญของผลิตภัณฑ์บำรุงผิว ~H20+ ดูแลใส่ใจถ้วนทั่วตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สรรค์สร้างความสวยงามที่เพียบพร้อมไปด้วยพลังความชุ่มชื้นจากน้ำอย่างแท้จริง
MAKEOVER
เรื่อง ลูกน้ำ
พสุ ชัยเวฬุ
NEWLOOK
เรื่อง ฑัณทิภา / ภาพ เชิดวุฒิ สกลยา
Model
Varoinee Vongvirates
Sittings Editor
Anon Poungtubtim
Makeup
Phonladet Srisang
Hair
Kamon Sutthasarn
Photographer
Cherdwood Sakolya
เอ่ยปาก
เรื่อง วรรณธิดา / ภาพ สันติพงษ์ จูเจริญ
บ๊อก...บ๊อก...โฮ่ง...โฮ่ง...
เรื่องสุนัข ๆ แบบไม่ธรรมดา ที่พลพรรคคนรัก ‘สุนัข’ ไม่ควรพลาด จากการบอกเล่าของเธอ–ผู้สร้างชีวิตใหม่ให้สุนัขพิการกลับมาเดินได้ด้วยวีลแชร์ที่คิดประดิษฐ์ขึ้น และเขา–ผู้เป็นเหมือนเทพเจ้าแห่งความรัก คอยแผลงศรจับคู่ให้สุนัข และเขา (อีกคน) ที่เป็นทั้งหมอรักษาโรคและหมอดูดวงสุนัขในเวลาเดียวกัน เรื่องราวต่อไปนี้จะแปลกและเฮฮา (ประสาตูบ) ขนาดไหน? ต้องติดตาม
สพญ.สุทธาสนาน เสาวพฤกษ์
ความรักสัตว์ที่มีมาแต่วัยเด็ก ทำให้เธอมีความฝันว่าโตขึ้นอยากทำฟาร์มสุนัข แม้วันนี้ความฝันนั้นจะยังไม่เป็นจริง แต่เธอก็กำลังมีความสุขกับการเปิดคลินิกเล็กๆ รับ รักษาสัตว์พิการ และนั่นเป็นที่มาของวีลแชร์สุนัขที่สัตวแพทย์หญิงสุทธาสนานคิดประดิษฐ์ขึ้นเพื่อสุนัขขาเสียทุกๆ ตัว
วิชเยศ โพธิ์นาง
บุรุษมาดเข้มจากแดนอีสาน หลังจากเศรษฐกิจทำพิษ เขาผู้นี้ผันตัวเองจากผู้รับเหมาก่อสร้างมายึดอาชีพรับผสมพันธุ์สุนัข และจากจุดนั้นเองที่ทำให้รู้ถึงความต้องการที่แท้จริงของตัวเอง ว่านี่แหละคือสิ่งที่ตนรักและค้นหามาโดยตลอด
นสพ.สิทธานต์ โตทวิวงศ์
นอกจากเจ้าตูบของคุณจะหายจากอาการเจ็บไข้ได้ป่วยแล้ว ก่อนกลับบ้านอย่าลืมขอสูตรอาหาร และดูดวงสุนัขตามราศีเกิด บริการพิเศษของคลินิก Cats & Dogs Sawasdee Clinic ซึ่งที่ว่ามาทั้งหมดเกิดจากไอเดียของสัตวแพทย์หนุ่มใจดีท่านนี้ค่ะ
แย้มปาก
เรื่อง วิไลรัตน์ / ภาพ วีระพจน์ อัศวาจารย์ / แต่งหน้า อัญชลี โสรินทร์ เครื่องสำอาง M·A·C
มาลินี สวามิภักดิ์
“หนูไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าแม่รักลูกอย่างไร…จนกว่าหนูจะมีลูกเอง” ประโยคนี้คือคำพูดในวันเก่าก่อนที่คุณปอ-มาลินี สวามิภักดิ์ ได้ยินจากคุณแม่ซึ่งครั้งหนึ่งเธอในฐานะลูกสาวสุดมั่น ยอมรับว่าเป็นเรื่องที่ยากต่อการเข้าใจเหลือเกิน จนกระทั่งวันนี้สิ่งเหล่านั้นได้รับการพิสูจน์แล้ว (ว่าเป็นจริง) เมื่อคุณปอได้เป็นคุณแม่ของลูกทั้งสองคน เด็กชายกุลธร-น้องกาย และเด็กหญิงมณินธร-น้องแอล
“ชีวิตเปลี่ยนไปเลยค่ะหลังจากที่มีลูก เพราะเมื่อก่อนดิฉันก็สนุกสนานไปตามประสา พอแต่งงานปุ๊ป สามี (คุณกฤษฎา สวามิภักดิ์) ก็ย้ายไปทำงานที่อังกฤษ ในตำแหน่ง Equity Sales ของ Jardine Fleming ส่วนดิฉันก็ยังคิดอยู่ว่าจะหางานทำที่โน่น แต่พอดีตั้งท้องลูกคนแรกเสียก่อนเลยต้องอยู่บ้าน ซึ่งการมีลูกนี่ทำให้เรารู้สึกเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาเลยนะคะ เพราะเราต้อง รับผิดชอบอีกชีวิตหนึ่งเพิ่มขึ้นมา ยิ่งเราไปอยู่ต่างประเทศกันแค่สองคนสามีภรรยาเลยเป็นเรื่องยากและหนักหนาพอสมควร เพราะต้องคิดต้องทำกันเองทุกอย่าง
ขยับปาก
เรื่อง พจมาน / ภาพ สมเกียรติ กังสดาล วิรุฬห์ / สไตล์ พงษ์สรวง คุณประสพ / แต่งหน้า วิทยา ศรีทอง เครื่องสำอางM·A·C
จุฬาลักษณา จุฑาธุช --Happy 24 ชั่วโมง
ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ว่าไฉนเลยชีวิตคนเราจะมีความสุขได้ปานนี้ หลังผ่านการหย่าร้างมาถึงสองครั้งสองครา และครั้งหลังสุดเมื่อสามปีก่อนเธอเข้าพิธีสมรสกับ ม.ร.ว.ดิลกวรานนท์ จุฑาธุช–โอรสในพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรานนท์ธวัช และหม่อมพาเมล่า นัดดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้า-จุฑาธุชธราดิลก กรมขุนเพชรบูรณ์อินทราชัย เจ้าของวังเพชรบูรณ์ ที่ตั้งของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในปัจจุบัน
ส่งให้สุภาพสตรีสุดเปรี้ยวท่านนี้เป็นที่สนใจของทั้งรายการโทรทัศน์ และนิตยสารรุมสัมภาษณ์กันแบบหัวบันไดไม่แห้ง ก่อนจะบินไปใช้ชีวิตอยู่ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ
ทุกปีคุณต๋อม-จุฬาลักษณา หรือที่ใครหลายคนรู้จักกันในชื่อ“อนุรี เจริญวงศ์” อดีตนางแบบรุ่นแรกๆ ของเมืองไทยจะแวะเวียนกลับมาเมืองไทย เพื่อเยี่ยมเยียนญาติสนิทมิตรสหาย พร้อมด้วยความสุขแบบเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ ชนิดไม่เหลือที่ว่างไว้ให้ความทุกข์เลยแม้แต่น้อย
“ท่านบอกรักพี่ต๋อมตั้งแต่ครั้งแรก ก็คิดว่าโกหก เพราะมีที่ไหนเจอปุ๊บครั้งแรกบอกเลยว่า ชอบ-ชอบมาก แต่ตอนนั้นท่านคิดว่าพี่ต๋อมแต่งงานแล้ว แต่ท่านไม่ทราบว่าหย่า ก็คุยกันไปธรรมดา แต่คุยกันถูกคอ พอคบๆ ไป ก็ประทับใจท่านขึ้นเรื่อยๆ เพราะท่านดีกับเรา-ดีมาก จนตอนหลังท่านมารู้ว่าเราไม่มีใคร ท่าน ก็ไม่มีใคร ก็เลยมาอยู่ด้วยกันดีกว่า (หัวเราะ)
คือคุณชายแทบจะเป็นราชนิกุลคนเดียวมั้งคะที่พูดไทยไม่ได้เพราะท่านมีแม่เป็นคนอังกฤษเกิดที่อังกฤษ แล้วก็อยู่ที่นั่นมาตลอด จะกลับมาเมืองไทยก็ตอนช่วงซัมเมอร์ ก็มีเจ้าป้าช่วยดูแลเลยสนิทกันมาจนถึงทุกวันนี้ พลอยทำให้เจ้าป้าเมตตาพี่ต๋อมไปด้วย (ยิ้ม) เพราะเจ้าป้าท่านน่ารัก
อยู่โน่นคุณชายจะเป็นฝรั่งเลย คู่เราก็เลยค่อนข้างจะสวีตมาก (ยิ้ม) ตอนเช้าบางทีถ้ายังไม่ตื่นคุณชายจะเขียนโน้ตทิ้งไว้ให้ ตื่นเมื่อไหร่ก็ต้องโทรหา อาทิตย์นึงก็จะออกไปทานข้าวนอกบ้านกันครั้งสองครั้ง เพราะอยู่กันแค่สองคน
ถือว่าตอนเป็นนางแบบก็ประสบความสำเร็จกับเขาเหมือนกันนะ แล้วพอเป็นแอร์ฯก็เลิกเป็นนางแบบเลย เพราะมีกฎห้ามไว้ เป็นแอร์ฯ จากนั้นก็แต่งงาน แต่งแล้วหย่า หย่าแล้วแต่งอีก-วนเวียนก็เลยสนุก ไม่ใช่ว่าเกิดกับเราคนเดียวเมื่อไหร่ เขาหย่ากันทั่วโลก เอลิซาเบธตั้ง 7 ครั้ง นี่แค่ 3 เอง (หัวเราะ)”
เปรี้ยวซะไม่มี-นางแบบรุ่นย่าชวดคนนี้
“นางแบบรุ่นน้องๆ อย่างตุ้ย-นวลปรางค์ ตั๊ก-มยุรา ตุ๊ก-ดวงตา ลินดา พวกนี้จะล้อว่า เราเป็นนางแบบรุ่นย่าชวด (หัวเราะ) เพราะพี่ต๋อมเป็นนางแบบรุ่นเก่ามาก-เกิน 20 ปี เขาจะนับรุ่นกัน อย่าง รุ่นเจี๊ยบ-กาญจนาพร รุ่นหนูต่าย-เพ็ญพักตร์ เป็นรุ่นป้ากลาง แต่ ขอโทษ-ย่าชวดยังไม่ยอมแก่นะคะ ยังนุ่งกระโปรงสั้นอยู่เลย บริหารขาสุดฤทธิ์ (หัวเราะ)
“อยากเป็นแอร์ฯ ก็ไปสมัครทั้งแอร์สยาม การบินไทย แล้วก็คาเธ่ย์ฯ เชื่อมั้ยว่าเขารับทั้งสามที่ ก็ไม่รู้ว่าจะเลือกที่ไหนดี ความที่เราเป็นนางแบบ ก็เอาละ เลือกที่ชุดแล้วกัน เพราะว่าชุดแอร์ฯ คาเธ่ย์ฯนี่ออกแบบโดย ปีแอร์ บัลแมง ก็ไปเลย–เลือกเลย
…ไปอยู่ฮ่องกง เขาก็จ่ายค่าที่พักให้ เงินเดือนก็โอเค ก็ถือว่าตัดสินใจถูก เพราะอีกแป๊บเดียวแอร์สยามก็ยุบมารวมกับการบินไทย แล้วอยู่ฮ่องกง ก็สนุกมาก เพราะเริ่มใส่เสื้อแบรนด์เนมแล้ว เงินเดือนเยอะนี่ ก็แต่งตัวได้เต็มที่
ก็นั่งแซวกันว่า กว่าจะได้เสื้อตัวนี้ต้องยกถาดตั้ง 875 ถาดนะ ถ้า 500 ถาดได้กระเป๋าหลุยส์ วิตตอง 1 ใบ สมัยนั้นมีแค่ เซลีน ดิออร์ หลุยส์ วิตตอง กุชชี่-เท่านั้นเอง อย่างอื่นยังไม่มี
แต่ชีวิตคนเรา ต่อให้มองโลกในแง่ดีแค่ไหน พระเจ้าก็ยังไม่วายส่งอุปสรรคมาเป็นบททดสอบเสมอ แม้จะไม่ได้เชื้อเชิญก็ตาม
“โอ้โห-มีเยอะ ยิ่งตอนแต่งงานกับคุณชายใหม่ๆ นะคะ จะมีคนคอยตามล้างตามล่า เอาเราไปว่า ทั้งต่อหน้าและลับหลัง ไม่ว่าเราจะไปทำอะไร ที่ไหน จะตามมาว่าเรา ขนาดว่าเราเป็นคนรื่นเริงขนาดนี้ ยังมีคนโทรศัพท์มาหาคุณชายบอกว่า ผู้หญิงคนนี้ยังไม่ได้หย่านะ มีสามีมีลูกแล้ว ซึ่งจริงๆ แล้วพี่ต๋อมไม่เคยมีลูก หย่า…ก็หย่าแล้ว ก็ปล่อยให้กาลเวลาพิสูจน์ตัวเองซึ่งในที่สุดคนพูดก็แพ้ภัยไปเอง
คนเรานี่นะถ้าไม่มีโรคประจำตัว ไม่มีโรคภัยไข้เจ็บ ถือว่าโชคดีแล้ว สุขภาพกายดี สุขภาพจิตดี ถือว่าโชคดีที่สุด สดใส ร่าเริง แล้วก็มีเพื่อนที่ดี คบกันได้ยาวนาน ถามว่าโชคดีมั้ย-โชคดีมาก และโชคดีที่สุดที่ได้คุณชายเป็นสามี”
สุภาพสตรีวัยเฉียดห้าสิบสรุปจบ อย่างไม่ต้องการอะไรต่อท้ายเพิ่มเติม ชีวิตคนเราเมื่อสุขเป็น–ชีวิตก็เป็นสุข
LIPSPET
เรื่อง wa wa / ภาพ วีระพจน์ อัศวาจารย์
The Oscar goes to KANDA
โอ๊ว…มายก๊อด…เหลือเชื่อค่ะว่า กานดา-สุนัขธรรมดา นิสัยเรียบร้อยแกมหยิ่งอย่างดิฉัน จะคว้ารางวัลออสการ์สาขานักแสดงมารยาทงามดีเด่นมาครอง • ปลื้มใจมากค่ะ (สะอื้นฮักๆ ปากสั่นระริก) และที่สำคัญดิฉันขอขอบคุณ (หยิบโพยขึ้นมาอ่าน) คุณจี๋-นิธินันต์ อรุณวงษ์ ณ อยุธยา ที่ได้เลี้ยงดูดิฉันมาตั้งนาน นี่ถ้าไม่ได้คุณจี้ดิฉันก็คงเป็นแค่สุนัขโนเนมอยู่แถวไหนแล้วก็ไม่รู้
CAREERFILE
เรื่อง วีรพล / ภาพ S. Guy
~H2O+Water-based in Thai
การเปิดตัวของผลิตภัณฑ์ดูแลผิวจากอเมริกาในนาม ‘~H2O+’ ในประเทศไทยเมื่อไม่นานมานี้ ได้สร้างสีสันให้กับวงการความงามอีกครั้งหนึ่ง รวมถึงงานโฆษณาที่น่าสนใจนอกเหนือไปจากผลิตภัณฑ์ที่มีส่วนประกอบจากน้ำ
เบื้องหลังความสำเร็จของผลงานเหล่านี้มาจากทีมงานเล็กๆ ที่ช่วยกันนำ ~H2O+ เข้าสู่ตลาดสกินแคร์ในประเทศไทย ได้แก่ คุณพอล กว็อก (Managing Director), คุณนฤมล ภัทรธีรานนท์ (Brand Manager) และคุณคมสัน องค์สรณะคม (Marketing Manager) ในนามของ L’Alliance S.A.
LIPSGUY
เรื่องเศรษฐพงศ์ ภาพสมเกียรติ กังสดาลวิรุฬห์ สไตล์จิรวัฒน์ ศรีเลื่อนสร้อย
ศรัณย์ สุวรรณษา
ไม่ได้จะตั้งใจทำ LIPS Guy ชุดซีเกมส์ แต่เกมกำลังจะเริ่มอย่างน่าตื่นเต้นที่กัวลาลัมเปอร์ มาเลเซีย LIPS Guy ของเราคนนี้จึงเป็นหนุ่มนักยิมนาสติกทีมชาติอีกคนที่กำลังเป็นที่จับตา ศรัณย์ สุวรรณษา นิสิตชั้นปีที่ 2 คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ต๊อบ หนุ่มชาวเหนือจังหวัดแพร่เข้าวงการยิมนาสติกตั้งแต่อายุ 3-4 ขวบ ไม่ใช่ล้อเล่นนะ เรื่องจริง
“พ่อกับแม่ผมอยู่ในวงการยิมนาสติกน่ะครับ พ่อผมเป็นโค้ชและทำทีมยิมนาสติกหญิง “นารีรีตน์” ของจังหวัด ผมกับพี่ๆ ก็โตมาในโรงยิมฯนั่นแหละครับ พ่อกับแม่จะเอาพวกเราไปโรงยิมฯด้วย ก็ปล่อยให้เล่นๆ กันไป ซึมซับโดยปริยายน่ะครับ เราสามคน (สามหนุ่ม) เล่นยิมนาสติกกันทุกคน แต่ผมเองตอนแรกว่า จะไม่เล่นแล้ว ตอนอยู่ชั้นประถมกลับจากโรงเรียนแทนที่จะไปโรงยิมฯก็กลับมาอยู่บ้าน ทุกคนอยู่โรงยิมฯกันหมด ไม่มีใครอยู่เลย บ้านก็เงียบๆ ในที่สุดก็เลยต้องกลับไปโรงยิมฯอีก”
GARDENFILE
เรื่องและภาพ กาย เอมมารุต
COOL
การบินไทย
